Groepsprocessen of excessen?

Omdat het komende jaar in ieder geval nogal wat bankiers er mee te maken krijgen alvast een sporadisch inzicht wat ze te wachten staat (met dank aan Roos Vonk, hoogleraar psychologie Radboud Universiteit Nijmegen). Mensen die ooit tot twee aparte groepen behoorden, zullen elkaar niet juichend omarmen. Integendeel want er bestaat een natuurlijke neiging om de eigen groep als superieur te zien. Enkel het gegeven dat medewerkers in een groep zijn ingedeeld, roept een oergevoel op t.w. 'mijn groep is beter'. Volgens de psychologie ontleent men aan het behoren tot een groep een sterk stuk eigenwaarde, en die wil natuurlijk niemand zomaar even over boord gooien. In organisaties waar leden van verschillende teams niet alleen hun eigen groepsleden beter kennen, maar ook nog eens verschillende belangen en doelen hebben worden de verschillen (die er per definitie zijn tussen verschillende groepen) onvermijdelijk van invloed.
Breng ze in contact is vaak de genoemde oplossing echter dit werkt uitsluitend als het contact vrijwillig tot stand komt (dit is bij een fusie/overname natuurlijk zelden het geval), de groepen een vergelijkbare status hebben (idem bij een fusie/overname) en de groepsleiders moeten het contact duidelijk steunen (die zijn echter zelf vaak ook weer onderdeel van een groep en hebben ook hun belangen). Het hebben van een gezamenlijk doel wil wel helpen maar dat moeten de groepen dan wel zien zitten (ook niet de meest sterke kant van een overname/fusie). Eigenlijk blijkt de enige remedie te zijn dat er persoonlijke relaties tussen de leden van de groepen moeten gaan ontstaan. "Het wordt druk op de hei in Nederland".
Graag horen wij uw 'heiverhalen' en dus uw feedback want u met uw allen bent de 'massapsycholoog'.